Coffee Ponderings 3/4

Afgelopen week was iedereen ziek geweest hier, alleen de kleine Kathelijne stuiterde overal vrolijk doorheen ondanks een snotneus. Geert die bleef maar doof. Echt doof. Dwars. Boos. Een soort van pain-in-the-ass om het zo maar even te zeggen. Ik was het van het weekend zo zat dat ik alles maar moest blijven herhalen (tot wel 5x toe) en dat hij zo boos om alles werd. 

Man wat was ik blij dat ze weer naar school mochten. Maar gisterochtend wilde hij echt. niet. uit. bed. komen. Huilen huilen. Ik was er klaar mee. Gelukkig offerde de vent zich op en bleef hij thuis bij Geert en zouden ze naar de huisarts gaan om uit te sluiten of er echt niks aan de hand was. Ik was vorige week al met hem geweest vanwege de doofheid maar het advies gekregen om neusspray te gebruiken.

Wat bleek: hij heeft een vette oorontsteking en moest aan de antibiotica. Man wat voel je je dan schuldig! Het arme ventje heeft wel wat te verduren gehad en dan was ik ook alleen maar boos tegen hem aan het doen..... Soms is het maar moeilijk communiceren, en het grootste probleem vind ik dat hij het niet zegt als er iets aan de hand is. Hoe ik dat moet aanpakken is nog steeds uitproberen.

Dus vandaag een uitziekdag, en morgen kijken we weer verder...

Wijze les: kindjes communiceren anders dan volwassenen... signalen oppikken is soms best moeilijk!

~~~~~~~~~~

During Spring vacation everybody got flu like symptoms but only Kathelijne stayed happy with a snotty nose, and everybody else felt miserable. Geert turned deaf from fluid behind his ear drums. He stayed deaf for days and I went to the GP but returned home with nasal spray and the advice to wait it out. It was a trying time during the vacation because I had to repeat myself every time I was saying something to him. Very annoying after a few days!

He started to become irritated and more angry as the days went by. And I got more irritated too.. I was pretty relieved that everyone got back to normal life on Monday, and that I got a break, and the kids would be going to school. 

But yesterday he woke up crying, not wanting to get up and I really wasn't in the mood for that kind of behaviour! Luckily hubby offered to stay at home with him and have another visit to the GP to rule out any sickness.

Poor dude was having an ear infection. I felt sooo ashamed! He is on antibiotics and slept most of the day yesterday. Today is a PJ day and I hope he will be feeling better soon. 

The thing is, I really want to help him, but he turns his back on us pretty easily, being stubborn and all. He does not say it when something is going on.

And that is hard.

But for now, everyone is more mellow, and everyone will be feeling better soon I hope!

Not So Small Anymore...

 

Vandaag was mijn hoofd een zeef. Niet op een vervelende manier, maar Enorm Snel Afgeleid van alle zaken die eigenlijk af hadden gemoeten. Ach, dan maar niet. Natuurlijk had ik moeten nakijken, en had ik was moeten opvouwen, en braaf wassen draaien. Het ging gewoon niet vandaag want dan kwam de gedachte op, maar verliet hij ook weer binnen een aantal seconden mijn hoofd. Bijna vakantie.

Wat ik wel deed vandaag was een cadeautje verzinnen voor de juffen en meester van Kathelijnes peuterspeelzaal. Morgen is een grote dag want morgen gaat ze voor het laatst naar haar juffen en meester. Na de kerstvakantie gaat ze naar school! Slik.

Gelukkig was er Pinterest voor afscheidscadeautjesinspiratie (wat een woord!) want ik vond het toch wel een beetje moeilijk om iets te verzinnen. Ik had geen zin in Merci (dat krijgen ze waarschijnlijk het meest) of een plantje (een beetje tricky om als cadeautje te geven). 

Het werden Koekjes in een Pot. 

En hier vind je het recept!

Ik ga alvast zakdoekjes zoeken voor morgen :)

My head was not in concentration mode today. I kept thinking about important stuff to do (laundry, grading etc) but instantly forgetting what I wanted to do! Ah well, tomorrow is another day!

What I did do today was deciding on a "farewell" present for Kathelijnes pre-K teachers. She is leaving pre-K! Tomorrow is her last day and after the Christmas vacation she is going to start Kindergarten. Sheesh. Time flies!

Luckily there was Pinterest to the rescue and I found a few ideas. I didn't want to buy chocolates or a plant ( I thought it to be either too basic or too tricky).

It turned out to become Cookies in a Jar.

And here is the recipe!

I am off looking for handkerchiefs for tomorrow :)

Time flies!

When I started this blog Geert was only starting to attend Kindergarten and Kathelijne was just a toddler. Life was hectic and the days were very very full with taking care of the kids, home and work. I was a lot in survival mode.

The funny thing I just can't remember exactly how these days felt as life is now so much different!

Both kids sleep all night (yay!), they have a few friends in the neighbourhood and play a lot outside. As in hours. I love it that they are both playful, openhearted and social! Geert is now a real schoolkid and is learning to read. Kathelijne is in her last year of pre-K and counts the days until she goes to the same school as Geert for Kindergarten.

Two years ago they were complete admirers of their mommy and daddy. Now they are both strongheaded that they say "No!" and "I want to decide" haha!

The whole kid experience is one of ups and downs, that is one thing I definately learned over the years, but I wouldn't want to miss them.

Boy. Time flies.

Toen ik deze blog startte was Geert net begonnen in de kleuterklas en was Kathelijne net aan een peuter. Het leven was hectisch en de dagen waren volgestouwd met zorgen voor de kids, het huis en werk. Ik was toen heel veel aan het overleven.

Het grappige is dat ik me nu (gelukkig) niet meer zo voor de geest kan halen hoe deze dagen voelden, want het is nu zo anders!

Beide kinderen slapen de hele nacht (yay!), ze hebben vriendjes hier in de buurt en spelen heel veel buiten. Als in uren. Ik vind het zo mooi om te zien dat ze speels, open en sociaal zijn. Geert is nu begonnen in groep 3 en begint al echt te lezen. Kathelijne is in haar laatste maanden peuterspeelzaal en ze telt al af tot ze naar dezelfde school gaat als Geert voor de kleuterklas.

Twee jaar geleden waren wij nog heel erg hip als mama en papa. Nu zijn ze allebei lekker koppig en zeggen ze "Nee!" of "Ik wil de baas zijn!"

Het hele kindergebeuren is er eentje van ups en downs, dat is wel iets dat ik geleerd heb de afgelopen jaren, maar ik zou het voor geen goud willen missen.

Man. Wat gaat het hard, de tijd.

We, The Female Gender

We do not seem to like eachother sometimes, do we? I don't know where this comes from, but I think we are our own most vile critics. Be it when looking in the mirror, or when looking to other women.

Especially mothers or mothers-to-be. Those are in the line of fire as it seems. I was talking the other day to another mom on the school playground and she told she got lots of rude comments now that she is pregnant with her fourth kid. Her husband also got negative comments at work. Why?!

I sometimes get the question about a number #3. And I sometimes feel very insecure about being a mom to "just" two and not being  "brave" enough to go for a number #3 (and with a spare name in my head that wasn't used when miss K turned out to be a girl).

Ik geloof niet dat wij vrouwen elkaar vaak aardig vinden. Ik weet niet waar het vandaan komt maar we zijn soms zo enorm kritisch over onszelf en anderen! 

Vooral moeders of aanstaande moeders, zij krijgen vaak de volle laag van mensen die het beter weten. Waarom? Ik zou het echt niet weten! Ik was vorige week aan het praten met een andere moeder op het schoolplein en ze vertelde me dat ze enorm veel onbeleefde opmerkingen kreeg nu ze zwanger is van haar vierde kindje. Ook haar man krijgt op werk vreemde opmerkingen. Waarom???

Bij mij valt het mee, al krijg ik soms de vraag of er nog een derde kindje komt. En ikzelf voel me soms onzeker omdat ik juist dat derde kindje niet wil, alsof ik niet "stoer" genoeg ben om  juist voor de derde te gaan (en het helpt ook niet echt dat we nog een naam over hebben aangezien de kleine dame een meisje was).

I do not know what it is, but a lot of women think themselves entitled to give their opinion about any subject if they can. Where do those genes hide? Can we please turn them off? I would love that :) Thankyouverymuch.

Top three topics? Number of kids, breastfeeding and how you raise your kids.

I need a gazillion fingers to count all the comments I got on all three topics mentioned above.

Extended breastfeeding? Weird.

Not wanting a number three? Really, why not? (because it is a very personal decision!)

What? Co-sleeping/Babywearing/no "crying it out"? You will spoil them!

And I seem to get these comments a lot from total strangers but only sometimes from co-workers/schoolground mommies etc. I even got comments at my baby check up meetings from the doctors....

Ik weet niet wat het is, maar vrouwen onderling vinden het kennelijk nodig om een ongezouten mening of in te butten tijdens een discussie als het ook maar enigszins kan. Waar zitten die genen hiervoor? Kunnen ze misschien ook uit? Ik zou dat heel fijn vinden :)

De top 3 onderwerpen waar je opmerkingen over krijgt? Het aantal kindjes dat je hebt, borstvoeding en hoe je je kinderen opvoedt.

Ik heb enorm veel vingers nodig om alle opmerkingen te tellen die ik over bovenstaande onderwerpen kreeg (laat staan toen ik eens op werk liet vallen dat ik thuis wilde bevallen).

Lang borstvoeding geven? RAAR.
Geen nummer drie? O, waarom niet?
Wat? Co-slapen/dragen/niet uit laten halen? Och och ze worden verwend....

En het gekke is dat de meeste opmerkingen van vreemden kwamen en maar soms van collega's of andere moeders. Ik kreeg zelfs opmerkingen op het consultatiebureau....

Why is it that we are so "jealous"? I don't know how to explain it, but why do we give other mothers unwanted (negative) advice and opinions when they are clearly not necessary?

Here's to the mommies I know who got "O is this pregnancy an oops/unplanned?" when they are pregnant with number 3/4/5 and here's to the mommies I know that will not ever get one or a second very wished for child in their arms (but do get the comments "when's the baby coming/sibling coming"):


I am not foolproof either. I too have those genes and in multiple occasions I blurted out the wrong lines and questions. I still need to learn!

Were there occasions you had the same experience? How did you cope with unwanted comments? I found myself always face struck and I just could not make a response! How do you deal with rude people?

Is het nou zo dat we "jaloers" zijn? Ik weet niet hoe ik het uit moet leggen, maar moeten we nou echt andere moeders/vrouwen ongewild advies geven of een mening als ze er niet op zitten te wachten?

Kudo's voor alle mama's die ik ken die de vraag kregen "o was de zwangerschap ongepland?" wanneer ze dolgraag nummer 1/2/3/4/5 willen en kudo's voor alle mama's die ik ken die misschien niet dat ene of dat tweede gewenste kindje in hun armen kunnen sluiten (maar dus wel de opmerking "wanneer komt er eens een baby/een broertje/zusje?"

Ik zal eerlijk zijn, ik ben niet perfect. Ook ik heb wel eens een foute zin eruitgefloept. Ik probeer het te leren!

Wie kan hier over meepraten? Wat doe je nou in zo'n situatie? Ik merkte bij mezelf dat ik vooral met mijn mond vol tanden stond en totaal niet wist hoe ik moest reageren. Hoe ga je om met onbeleefde mensen?

xx
Barbara

Mommy Mantras

I'm at home today. And I am cool with it.
Yes I am.
No stress about my classes being cancelled. None whatsoever, I do not want to feel stressy, even though the end of the year is rushing towards me and student-teacher moments are precious.
I have a kid to look after who is sneezing, coughing and toasty hot like an oven.

Ik ben thuis vandaag. En ik ben er heel rustig onder.
Echies.
Geen stress omdat mijn lessen uitvallen. Vooral omdat ik dat niet wil voelen ook al komt het einde van het jaar razendsnel dichterbij en komen we natuurlijk tijd te kort.
Ik heb hier een kindje dat aan het sniezen is, kuchen, rood, en zo warm als een oven.

If you would ask me a year or more ago how I felt after finding out a (or both) kid was ill on a working day I would say:
 "Angry. Tired. Stressed. Guilty. I want to go to work!!!!!" and I would feel all tight up and stressed out for not being able to go to work.

Als je me een jaar of meer geleden zou vragen hoe ik me voelde op een dag dat een kind/kinderen ziek thuis waren dan zou je een antwoord krijgen in de trant van: "Boos. Moe. Gestresst. Schuldig. Ik wil naar mijn werk!!!" en ik voelde me dan de hele dag gespannen en gewoon gefrustreerd omdat ik niet naar mijn werk kon.

It's not easy being a (working) mom or dad. You have to have a certain "go with the flow" mantra to be able to cope with one, two or even more of these buggers.

I learned the hard way by hitting a large brick wall last year called "burn out".

Since then I started acting rather than just saying "relax!".

Once you have this new baby or a toddler or a schoolkid it's hard to just think straight but there are a few tips that really help me. And tips that I should have done to make my life easier during the baby phase of both my kids!

Het is niet makkelijk om mama (werkend of niet) of papa te zijn. Je moet echt een "go with the flow" mens zijn om de dagen door te komen met 1, 2 of meer van deze wezentjes.
Ik moest het leren toen ik keihard instortte tijdens mijn burnout.
Sindsdien ben ik echt bezig om te doen wat ik zeg, niet alleen maar beweren wat ik zou willen doen: "Relax!"
Als je op een gegeven moment een baby, peuter of schoolkind hebt is het soms moeilijk om je gedachten uberhaupt op een rijtje te zetten maar hier zijn een paar tips die mij heel erg geholpen hebben en die ik eigenlijk ook had moeten inzetten toen mijn kleintjes nog baby waren!
 

1. Ask for help
The one and most important way I did way too less. Asking for help doing chores (either my hubby or someone else), asking hubby to bring or pick up the kids instead of me (this year is the first year of a balance in that) or just saying honestly to colleagues that you are not going to be able to make a test by yourself.
These simple things lighten up the load. You do not have to be a supermommy.

1. Vraag om hulp
Het allerbelangrijkste dat ik veel te weinig deed. Echt te weinig. Hulp vragen bij het huishouden, ophalen/wegbrengen van de kids (dit jaar is er voor het eerst een balans! heerlijk!) of heel eerlijk tegen collega's zeggen dat je het niet redt om je werk af te krijgen voor de deadline. Dit verlicht het aantal taken zo enorm veel! Helaas bestaan er geen superkrachten om alles te kunnen doen wat je wilt!

2. Do not compare yourself with others
You are you. Your kids are your kids. Your hubby is your hubby. Others are not you (yay!). If other moms/dads/kids seem to be superpolite, superorganized, superromantic or whatever, just think that they are human. They will have sucky days just like you have. They will have their flaws, their problems etc. And those other moms/dads will have to face the same situations/tantrums/problems as you are, so be nice to eachother. 

2. Vergelijk jezelf niet met anderen
Jij bent jij. De kids zijn jouw kids. Jouw eega is jouw eega. Anderen zijn niet jou (yay!). Als anderen je frustreren omdat ze hun leven perfect op orde hebben, altijd kunnen inspringen als hulpouder op school, het perfecte huwelijk hebben en de meest schatigge lieve kindertjes bedenk dan het volgende: er is niks perfect. Anderen zullen ook wel hun dagen hebben dat alles misloopt. Iedereen maakt fouten en ze zullen ook wel dezelfde problemen en driftbuien op hun pad tegenkomen net als jij, dus hier geldt: laten we lief zijn voor elkaar.

3. Suck it up or have a time out
I sometimes felt like I was locked up, that I got nowhere to go, that my only task was to take care of my kids, hubby, work. I neglected myself seriously. Not good.
It is a huge step if you're feeling this down to ask for someone to take it over or not. You have a choice. Just take time to do something just for you or accept it is going to be rough. In the last year there now have been numerous times both Big Man and I said to eachother: "I need an hour to do something else". It could be work, laundry, a bit of sewing time, time to game. You name it! Help eachother out.

3. Zet door of neem een stap terug
Ik voelde me vaak opgesloten binnen vier muren, dat ik nergens heen kon (zeker met 2 kids) en dat mijn enige taak was om te zorgen voor het huis, werk, kids en manlief. Ik verwaarloosde mezelf gigantisch op een gegeven moment. Niet goed. 
Het is een gigantische stap om als je je zo voelt de keuze te maken om door te zetten en wachten op betere tijden (het wordt beter echt waar) of juist even de taken over te dragen. Hier is het laatste jaar het steeds makkelijker voor manlief en mij om elkaar even kindloze tijd te gunnen. Even een uurtje een taak of iets voor jezelf doen. Help elkaar.

4. Try to get some sleep or other rest (or do something that energizes you)
Especially when you have a newborn who wants a milk-a-thon every night. Sleep when the baby sleeps, go to bed early, read a book if you can't sleep but wants some rest. A mommy that has had a few hours of sleep extra is a way more relaxed mama. Chronic sleep deprivation is killing! Spoil yourself sometimes.  

4. Probeer te slapen of iets te doen waar je meer rust/energie van krijgt
Vooral als je een vers nieuw babietje hebt dat een melk-marathon houdt 's nachts. Slaap als de baby slaapt, ga vroeg naar bed, lees een boek of doe iets anders waar je ontspannen van wordt om rust te krijgen. Een mama die wat extra slaap of rust heeft gehad is een stuk meer relaxed. Chronisch slaaptekort is slopend! Verwen jezelf af en toe.  
 
5. Lower your expectations
And try not to feel guilty if it doesn't work out as planned. I used to make huge to-do lists for my days off and felt like a failure if I didn't ticked off everything.
My rule of thumb is now: 4-5 things on my to-do list. And no worries if I didn't have time to crochet. The only thing my family and pets really need are food, drinks and cuddles!

5. Verwacht minder van jezelf
En probeer je vooral niet schuldig te voelen als het allemaal niet zo loopt als je zou willen. Ik maakte voorheen giga to-do lijstjes op mijn vrije dagen die totaal niet haalbaar waren. Het voelde als falen als ik ze niet allemaal had afgestreept.
Nu maak ik lijstjes met 4-5 dingen die ik zou moeten doen. En kan ik meer? Dan doe ik meer. Is het minder? Soit, so be it. En vooral niet gaan lopen stressen omdat ik niet eens een haaknaald vast kon houden op een dag. Het enige dat mijn familie echt echt nodig heeft is eten, drinken en knuffels!

Am I following all my own advice? Well, hell no, I am human and I make mistakes. But I do my best to follow all these tips!
Butt if you are still feel down, depressed, overwhelmed, please do not hesitate to consult your health care provider. Depression or burn-out is not something to take lightly, there is help out there!

Volg ik altijd mijn eigen advies hierboven? Echt niet, ik ben ook maar een mens en soms zijn er dagen dat het helemaal mislukt en dat ik me nog steeds ellendig voel. Maar ik doe wel mijn best om hier iedere keer aan te denken en het ook toe te passen. Telkens een stapje vooruit!
Als je je nog steeds down voelt en het voelt alsof je de grip over het leven verloren hebt zorg dan dat je een hand uitreikt en om (professionele) hulp vraagt. Depressie of een burnout is niet iets wat zomaar over gaat helaas... Roep om hulp!

So, what is your advice to new mom's or overwhelmed moms? Did I miss anything?
Wat is jouw advies voor nieuwbakken moeders of moeders die steun nodig hebben? Heb ik iets gemist?
xx
Barbara

Potty Training 2.0

After contemplating the idea and seeing howmrs K was doing (on and off the toilet, some days good, some days bad) we decided it was time. It has to happen some time! Time to get out of those nappies!
I postponed it out of reluctance/laziness, just didn't want to deal with nagging every hour if she needed to pee or change clothes for the umptieth time in one day.

Na wat heen en weer denken en de ervaring van hoe de kleine dame het de afgelopen maanden deed (op en af op de wc) besloten we dat het tijd was. Het moet ooit eens een keer gebeuren. Tijd om uit de luiers te gaan!
Ik heb het enorm uitgesteld, gewoon luiheid en geen zin, ik had geen zin in ieder uur zeuren en controleren of ze moest plassen of voor de zoveelste keer schone kleren aan.

I kicked myself in the butt and decided this May vacation would be the perfect time to start potty training miss K.
I think I didn't want to start it because the last time (Potty Training the beta version) I had to juggle a baby and a toddler and that was no fun at all! Lots of pee and poop pants. And a crying baby when I had to clean up mr. G. Me getting frustrated that mr G would not go to the loo when he needed. And having no experience at all (everyone in my friend circle only had babies around that time, so noone could tell me what to do!)

Maar ik ga mezelf een schop onder mijn kont en vond de Meivakantie de perfecte tijd om er eens goed aandacht aan te besteden: De Zindelijkheidstraining.
Ik denk dat ik er zo tegenop zag vanwege Zindelijkheidstraining in de beta versie omdat ik toen een peuter en een baby had om te verzorgen. O wat een frustraties waren dat. Niet leuk. Heel veel natte poep en plas broeken. En een huilende baby als ik de meneer moest schoonmaken. En ik had totaal geen ervaring, maar ook geen ervaring om mij heen omdat toen de vrienden in mijn omgeving allemaal in de babies zaten. Nog geen enkele peuter te bekennen, behalve die van mij.

It's a lot different now with an independent 6 year old and a toddler, way more relaxed!

Nu is het toch andere koek met een zelfstandige 6jarige en een peuter, heel veel relaxter!
 
The only thing I now do different is that for the coming weeks she is still going to wear paper nappies (no dirty clothes) and put her on the toilet every hour.
This is the second day that she is staying dry, except for a no. 2. (and a missed pee because she was spending time outside trying to practice riding with her bike)

Het enige dat ik nu anders doe is dat ik de komende weken nog heel even een papieren luier om doe (geen vieze kleren!) en haar ieder uur probeer op de wc te zetten.
Dit is de tweede dag dat ze (bijna) helemaal droog is gebleven, behalve voor een grote boodschap (helaas 1 plasje gemist omdat ze heel hard aan het oefenen was op haar fiets).

The last step with mr G is that he also wanted to do no.2 on the toilet so I think she is doing great! In a week or so I am going to let her carefully decide for herself (she thinks that I am nagging her butt off, sometimes she is really reluctant to go and whimpers and yells) and we'll see!

De laatste stap met de meneer was dat juist die grote boodschappen de lastigste waren om op het toilet te doen. Ik weet niet wat het was. Ik hoop dat de mevrouw het wel gaat lukken over een tijdje, maar voor nu doet ze het super! Over een weekje ga ik wat meer rekken met de tijd tussen de plasjes en dan mag ze het over een tijdje zelf beslissen (ze vindt het verschrikkelijk soms dat ik achter haar aan loop dat ze moet gaan plassen, soms wordt ze echt boos!).

Any tips on getting her to go for a no. 2 to the toilet are greatly appreciated! I know I have just started but if there is anything I should know before getting there, I would love to hear it!
Heeft iemand nog tips om de grote boodschap in het toilet te krijgen? Handigheidjes? Ik weet dat we pas net begonnen zijn maar als er iets is wat ik nu al kan sturen zou ik het heel graag willen weten!

xXx 
Barbara

I will not freak out...

Yesterday I heard there was an attempt of two man kidnapping a 4 year old in my town. Normally I would shrug and say: what are the odds of happening in my neighbourhood? Heck, I even went out as usual in my university year when there were talks of young girls pulled into vans in the shopping street right around the corner! I am just do not have a very "scared-easily'" side in me.

Afgelopen maandag kreeg ik het nieuwsbericht op mijn persoonlijke FB muur dat er in mijn stad door twee mannen een poging was gedaan om een 4 jarig jongetje te kidnappen. Normaalgesproken maak ik me daar niet zo druk om want tsja hoe groot is de kans nu dat het bij je eigen kind gebeurd? Toen ik student was fietste ik ook gewoon door mijn stad snachts terwijl er berichten waren van meisjes die in bestelbusjes getrokken werden! Ik word hier niet zo gauw bang van.

But today there was a notion that a 9 year old girl was missing in the same area as I live. That is a bit too close to my taste....

Maar vandaag kwam er nog een bericht voorbij (vanmiddag) dat er een 9 jarig meisje vermist is in de wijk waar ik dus woon. Dat is wel even veel te dichtbij voor mijn smaak....

What to do? I do not freak out easily when they stumble and fall. I am not overly protective. I think it is okay to let your kid explore the world on itself in moderation. I do not go out and watch their backs continuously. But I can say that the whole idea of letting Little Lady spreading out her wings in the street (as we did on Sunday, she went along with Little Man playing here and there) was not a comforting one.

En nu? Ik ben niet gauw overstuur als ze struikelen en vallen. Ik ben niet een helicoptermom. Ik vind het helemaal prima als ze de wereld willen verkennen in hun eentje. En ik ga ze ook niet constant in de gaten houden. Maar het hele idee dat we hadden dat de Kleine Mevrouw ook alleen buiten de tuin mocht spelen (dat hebben we zondag ook gedaan, ze ging met de Kleine Man en wat vriendjes mee achter in andere tuinen en het pleintje spelen) is nu niet meer zo geruststellend.


After reading the message to the neighbours the kids were kept in the garden for the last bit of the afternoon. Just in case.
Nadat ik het bericht over het meisje over de schutting had voorgelezen naar de buren hielden we ze maar in de tuin. Voor alle zekerheid.

How to weapon a 5 year old and a 3 year old against adults? Tomorrow I am going to ask Little Man's teacher for some advice and ask if they are doing something in class, teaching them how to interact with strangers (with or without bad intentions).

Hoe wapen je een kind van 5 en een kind van 3 tegen een volwassene? Morgen ga ik vragen aan de juf van de Kleine Meneer of ze advies hebben en wat ze eventueel in de klas al doen aan weerbaarheid zodat Grote Man en ik daarop in kunnen haken.

We are waiting for more news at the moment but it seems the event in which the 4 year old was nearly kidnapped is probably not random. Let's hope sounds awfully wrong, but if there are really men trying to pick up kids at random... I really want my kids to have a nice time and play when they want to and where they want to!

Ik houd het nieuws in de gaten nu, maar vooralsnog lijkt het erop dat het 4 jarige jongetje dat bijna uit zijn buggy was gerukt dat dat niet random was. Ik hoop het maar, ook al klinkt dat enorm gemeen. Want als ze echt random bezig zouden zijn... Ik wil gewoon dat mijn kindjes lekker buiten kunnen spelen en hun vrijheid hebben om in de buurt te struinen!