Halloween!

Ik ben op sommige vlakken niet zo heel goed in plannen. En sommige zaken zijn met koters een beetje lastig in te plannen. Afgelopen week  moest ik dus twee uitdagingen combineren....

Woensdag was voor beide kids de Halloween speurtocht/disco, en ik had in de herfstvakantie beloofd kostuums te maken. Ik wilde het heel simpel houden, maar de dagen VLOGEN voorbij.

Dus op de dag zelf had ik nog niks.

Gelukkig kwam ook mijn schoonmoeder dus nam ik mezelf voor om vooral te blijven ademen en wat niet ging ging niet. Ik turbonaaide met de naaimachine en lockte een ongelofelijke hoeveelheid thule tot ruches.

Maar.... Het is gelukt! Je moet je wel voorstellen dat het laatste kwartier nie-mand met met me mocht praten en eten koken had ik ook al opgegeven. Kathelijne was blij met haar nieuwe tutu (niet alles zat vast aan het elastiek, maar goed) voor onder jurkjes (ze wilde niet volledig als heks, maar als glitterheks) en de jongen heeft een supersimpel spook kostuum wat wel goed draagbaar is. Ik haalde mijn inspiratie hier voor een spook kostuum.

Ik moet wel zeggen dat ik echt NET op tijd klaar was. Wat een stress. Kathelijne heeft de tutu maar liefst 3 minuten aangehad (zat niet lekker zei ze, aargh!!) maar Geert heeft lekker lopen spoken!

Volgend jaar iets rustiger aan? ;)

~~~~~~

I know I am not a hero when it comes to planning. And some things are just almost impossible to plan when you have small people running around. These two things combined are a huge challenge for me, I hope it will get better once they are bigger.

So last wednesday both kids had a Halloween Party and a thriller walk through the neighbourhood. I promised to make them both a costume, I really wanted to do this, but you know, the days flew by in the Autumn break.

So, wednesday came around, and I had NOTHING. Just the fabrics.

Thankfully my MIL came over so she watched the kids and I powersewed my way through a gazillion ruffles and a ghost costume.

But I did it. Bear with me, no-one could talk to me the last fifteen minutes and I ditched cooking dinner that evening but I made it! Kathelijne received a tutu with most of the waistline attached to the elastic waistband and Geert pulled a complete ghost costume over his head!

Hubby slashed some glitter on Kathelijnes face and went along with her to school (they had an earlier time slot) and I painted Geerts face.

Gosh, I barely made it. What a stress. Kathelijne actually wanted to get rid of the tutu after three minutes, complaining it hurt, but Geert had lots of fun chasing his classmates boo-ing all the way!

I definately will do something easier next year ;)

Birthday Girl!

De kleine meid,  mijn jongste, is 4 jaar! Waar zijn de jaren naar toe gevlogen?

O wat is ze blij dat ze nu ein-de-lijk volledig naar school mag. Gisteren zijn beide kids heel druk bezig geweest met cakejes versieren.

Maar vandaag is ze echt echt 4. Ze heeft vlindervleugels, een verkleed-tutu, een barnsteenkettinkje en een deken (gemaakt door mij!).

Vandaag geniet ze van een hele speciale dag. Supermeid.

Morgen laat ik je zien hoe je ook zo'n deken kunt maken, ik denk dat iedereen die een naaimachine heeft dit wel kan freubelen!

Fijne Woensdag!

xx

Barbara

~~~~~~~~~~~~

My little girl, my youngest, turned 4 today. Where did the time go? All those years went by in high speed. She is so so happy that she can go to school now. Yesterday the kids were very happy to help me out decorating all the cakes for her birthday party at school.

But today she is finally finally 4. She got carnaval clothes, an amber necklace and a quilt (made by me!).

Today she is enjoying a very day. Supergirl.

Tomorrow I will show you how to create the same quilt I made for Kathelijne. I think everyone with a sewing machine can make this!

Happy Wednesday!

xx

Barbara

A New Phase

Vanochtend bracht ik Katheline voor het eerst echt weg. Dus niet 1 kindje afleverenb bij een juf, maar 2! Twee schoolgaande kinderen, waar is de tijd gebleven? Hoe lang hebben we afgeteld? Eindelijk mag zij ook naar school. Hoe lang ze daar wel niet op heeft moeten wachten, een eeuwigheid in haar ogen! Ze was er zo aan toe, het is ongelofelijk. Ze heeft al zo veel opgepikt van Geert dat wij grappen dat ze gewoon twee jaar lekker gaat spelen bij de kleuters omdat ze al zo veel weet :)

Voor mij betekent het dat ik nu op de woensdagochtend helemaal alleen ben. Jeetje. Alleen boodschappen doen. Dat is gek! Er werd aan mij gevraagd "En? Hoe voel jij je?" Eigenlijk wel een soort van opluchting, of is dat heel raar? Ik kan me nu op andere dingen storten en er bijvoorbeeld voor zorgen dat het meeste in huis/aan school gedaan is als ze van school komen. Of dat ik nu meer tijd besteed aan het afmaken van patronen/tutorials/haakwerkjes/tekeningen. Ik heb zoveel plannen! Ik vind het eigenlijk wel lekker.

Mama in haar nopjes, dochter in haar nopjes. Win-win situatie toch?

Fijne woensdag!

This morning I did not deliver one kid to school, but two. Wow. Where did the time go? We were counting down, but the time went by amazingly fast. For her it was like waiting for eternity, but now the time has come; she can go to school too! It is a running gag now that she will only have to play for the upcoming 2 years since she picked up so many things from her brother. She already knows how to count to 20, knows her colours (even salmon pink) etc. She is SO bright. But she will have fun fun fun I think.

So right now I am sitting home alone. I did the groceries on my own, already sorted out laundry and did some schoolwork. Wow.

One mother on the school playground asked "And how do you feel about it?" Well, sort of relieved. She was really happy to go, and I have a bit more time to do other stuff. Such as working on patterns/tutorials/crochet/drawings. I can have the most urgent things done before they come home. I think it is a win-win situation! Kathelijne is happy to spread her wings and I am happy to have some spare time!

Have a great Wednesday!

Pick up your toys please.

They have been picking up all the pieces of lego for about an hour. They are pretty mad at me I think. Little Man tried to run off outside to play with a friend but I picked him up at their house and kept my foot down: I want the floor empty (it's our bedroom). I warned him when I heard the *woosh* of the tub of lego emptied on the floor. And I simply do not understand why they aren't speeding up with picking everything from the floor.

O the wonder of kids.... Cause and effect is a difficult thing to understand for them...

Ze zijn nu al bijna een uur bezig om alle stukjes lego op te rapen en in de bak aan het gooien. Ik denk dat ze best wel boos op me zijn.

De Kleine Man probeerde nog weg te sneaken naar een vriendje maar ik greep hem bij zijn lurven en stond er op dat hij samen met zijn zusje ging opruimen. Ik wil de vloer leeg, want anders blijft het liggen! En het is ook nog eens onze slaapkamer. Nou had ik hem gewaarschuwd toen ik de *woosh* hoorde van een bak lego die omgekieperd werd. En ik snap gewoon niet waarom ze zo traag aan het opruimen zijn (onder heel veel protest en verwijten).

Kinderen... Soms snap ik ze niet... En zij vinden het geloof ik ook moeilijk om oorzaak en gevolg te zien....

Mommy Mantras

I'm at home today. And I am cool with it.
Yes I am.
No stress about my classes being cancelled. None whatsoever, I do not want to feel stressy, even though the end of the year is rushing towards me and student-teacher moments are precious.
I have a kid to look after who is sneezing, coughing and toasty hot like an oven.

Ik ben thuis vandaag. En ik ben er heel rustig onder.
Echies.
Geen stress omdat mijn lessen uitvallen. Vooral omdat ik dat niet wil voelen ook al komt het einde van het jaar razendsnel dichterbij en komen we natuurlijk tijd te kort.
Ik heb hier een kindje dat aan het sniezen is, kuchen, rood, en zo warm als een oven.

If you would ask me a year or more ago how I felt after finding out a (or both) kid was ill on a working day I would say:
 "Angry. Tired. Stressed. Guilty. I want to go to work!!!!!" and I would feel all tight up and stressed out for not being able to go to work.

Als je me een jaar of meer geleden zou vragen hoe ik me voelde op een dag dat een kind/kinderen ziek thuis waren dan zou je een antwoord krijgen in de trant van: "Boos. Moe. Gestresst. Schuldig. Ik wil naar mijn werk!!!" en ik voelde me dan de hele dag gespannen en gewoon gefrustreerd omdat ik niet naar mijn werk kon.

It's not easy being a (working) mom or dad. You have to have a certain "go with the flow" mantra to be able to cope with one, two or even more of these buggers.

I learned the hard way by hitting a large brick wall last year called "burn out".

Since then I started acting rather than just saying "relax!".

Once you have this new baby or a toddler or a schoolkid it's hard to just think straight but there are a few tips that really help me. And tips that I should have done to make my life easier during the baby phase of both my kids!

Het is niet makkelijk om mama (werkend of niet) of papa te zijn. Je moet echt een "go with the flow" mens zijn om de dagen door te komen met 1, 2 of meer van deze wezentjes.
Ik moest het leren toen ik keihard instortte tijdens mijn burnout.
Sindsdien ben ik echt bezig om te doen wat ik zeg, niet alleen maar beweren wat ik zou willen doen: "Relax!"
Als je op een gegeven moment een baby, peuter of schoolkind hebt is het soms moeilijk om je gedachten uberhaupt op een rijtje te zetten maar hier zijn een paar tips die mij heel erg geholpen hebben en die ik eigenlijk ook had moeten inzetten toen mijn kleintjes nog baby waren!
 

1. Ask for help
The one and most important way I did way too less. Asking for help doing chores (either my hubby or someone else), asking hubby to bring or pick up the kids instead of me (this year is the first year of a balance in that) or just saying honestly to colleagues that you are not going to be able to make a test by yourself.
These simple things lighten up the load. You do not have to be a supermommy.

1. Vraag om hulp
Het allerbelangrijkste dat ik veel te weinig deed. Echt te weinig. Hulp vragen bij het huishouden, ophalen/wegbrengen van de kids (dit jaar is er voor het eerst een balans! heerlijk!) of heel eerlijk tegen collega's zeggen dat je het niet redt om je werk af te krijgen voor de deadline. Dit verlicht het aantal taken zo enorm veel! Helaas bestaan er geen superkrachten om alles te kunnen doen wat je wilt!

2. Do not compare yourself with others
You are you. Your kids are your kids. Your hubby is your hubby. Others are not you (yay!). If other moms/dads/kids seem to be superpolite, superorganized, superromantic or whatever, just think that they are human. They will have sucky days just like you have. They will have their flaws, their problems etc. And those other moms/dads will have to face the same situations/tantrums/problems as you are, so be nice to eachother. 

2. Vergelijk jezelf niet met anderen
Jij bent jij. De kids zijn jouw kids. Jouw eega is jouw eega. Anderen zijn niet jou (yay!). Als anderen je frustreren omdat ze hun leven perfect op orde hebben, altijd kunnen inspringen als hulpouder op school, het perfecte huwelijk hebben en de meest schatigge lieve kindertjes bedenk dan het volgende: er is niks perfect. Anderen zullen ook wel hun dagen hebben dat alles misloopt. Iedereen maakt fouten en ze zullen ook wel dezelfde problemen en driftbuien op hun pad tegenkomen net als jij, dus hier geldt: laten we lief zijn voor elkaar.

3. Suck it up or have a time out
I sometimes felt like I was locked up, that I got nowhere to go, that my only task was to take care of my kids, hubby, work. I neglected myself seriously. Not good.
It is a huge step if you're feeling this down to ask for someone to take it over or not. You have a choice. Just take time to do something just for you or accept it is going to be rough. In the last year there now have been numerous times both Big Man and I said to eachother: "I need an hour to do something else". It could be work, laundry, a bit of sewing time, time to game. You name it! Help eachother out.

3. Zet door of neem een stap terug
Ik voelde me vaak opgesloten binnen vier muren, dat ik nergens heen kon (zeker met 2 kids) en dat mijn enige taak was om te zorgen voor het huis, werk, kids en manlief. Ik verwaarloosde mezelf gigantisch op een gegeven moment. Niet goed. 
Het is een gigantische stap om als je je zo voelt de keuze te maken om door te zetten en wachten op betere tijden (het wordt beter echt waar) of juist even de taken over te dragen. Hier is het laatste jaar het steeds makkelijker voor manlief en mij om elkaar even kindloze tijd te gunnen. Even een uurtje een taak of iets voor jezelf doen. Help elkaar.

4. Try to get some sleep or other rest (or do something that energizes you)
Especially when you have a newborn who wants a milk-a-thon every night. Sleep when the baby sleeps, go to bed early, read a book if you can't sleep but wants some rest. A mommy that has had a few hours of sleep extra is a way more relaxed mama. Chronic sleep deprivation is killing! Spoil yourself sometimes.  

4. Probeer te slapen of iets te doen waar je meer rust/energie van krijgt
Vooral als je een vers nieuw babietje hebt dat een melk-marathon houdt 's nachts. Slaap als de baby slaapt, ga vroeg naar bed, lees een boek of doe iets anders waar je ontspannen van wordt om rust te krijgen. Een mama die wat extra slaap of rust heeft gehad is een stuk meer relaxed. Chronisch slaaptekort is slopend! Verwen jezelf af en toe.  
 
5. Lower your expectations
And try not to feel guilty if it doesn't work out as planned. I used to make huge to-do lists for my days off and felt like a failure if I didn't ticked off everything.
My rule of thumb is now: 4-5 things on my to-do list. And no worries if I didn't have time to crochet. The only thing my family and pets really need are food, drinks and cuddles!

5. Verwacht minder van jezelf
En probeer je vooral niet schuldig te voelen als het allemaal niet zo loopt als je zou willen. Ik maakte voorheen giga to-do lijstjes op mijn vrije dagen die totaal niet haalbaar waren. Het voelde als falen als ik ze niet allemaal had afgestreept.
Nu maak ik lijstjes met 4-5 dingen die ik zou moeten doen. En kan ik meer? Dan doe ik meer. Is het minder? Soit, so be it. En vooral niet gaan lopen stressen omdat ik niet eens een haaknaald vast kon houden op een dag. Het enige dat mijn familie echt echt nodig heeft is eten, drinken en knuffels!

Am I following all my own advice? Well, hell no, I am human and I make mistakes. But I do my best to follow all these tips!
Butt if you are still feel down, depressed, overwhelmed, please do not hesitate to consult your health care provider. Depression or burn-out is not something to take lightly, there is help out there!

Volg ik altijd mijn eigen advies hierboven? Echt niet, ik ben ook maar een mens en soms zijn er dagen dat het helemaal mislukt en dat ik me nog steeds ellendig voel. Maar ik doe wel mijn best om hier iedere keer aan te denken en het ook toe te passen. Telkens een stapje vooruit!
Als je je nog steeds down voelt en het voelt alsof je de grip over het leven verloren hebt zorg dan dat je een hand uitreikt en om (professionele) hulp vraagt. Depressie of een burnout is niet iets wat zomaar over gaat helaas... Roep om hulp!

So, what is your advice to new mom's or overwhelmed moms? Did I miss anything?
Wat is jouw advies voor nieuwbakken moeders of moeders die steun nodig hebben? Heb ik iets gemist?
xx
Barbara

Sibling rivalry? Where?

Those kids of mine, I sometimes do not understand them. One minute they are bickering and fighting like cats and dogs, the next minute they are playing happily together!

This morning I had to seperate them since Little Man was extremely grumpy and being bossy to his sister. I told him to play upstairs and to calm down, because his little sister really wanted to play with him but was pushed away constantly. Poor girl.

Little lady asked me to bring the tub of Duplo downstairs and you know what? A couple of minutes later the two of them were building and fantasy playing hardcore.

I don't know how they solved it, but I am glad they get along so well after having a fight :)

Die kindertjes van me laten me af en toe versteld staan. Wat er dan in hun hoofdjes omgaat, geen idee! Het ene moment zitten ze elkaar gigantisch in de weg en het andere moment zijn ze helemaal blij met elkaar aan het spelen.

Vanochtend heb ik ze op een gegeven moment maar even gescheiden van elkaar, want de kleine meneer was heel erg chagrijnig en zijn zusje kreeg telkens de volle laag terwijl zij alleen maar wilde spelen. Het arme meisje.

Ik heb hem naar boven gestuurd om even af te koelen en de mevrouw vroeg me of ze alsjeblieft de bak met Duplo dan beneden mocht hebben. En weet je wat? Een paar minuten later hadden ze samen een gebouw gemaakt en waren ze druk in hun rollenspel verdiept!

Ik weet niet hoe ze ruzie onderling oplossen af en toe, maar ik ben wel blij dat ze elkaar na ruzie hartstikke lief vinden!